Położenie i walory regionu

Nowy Tomyśl położony jest w zachodniej części Wielkopolski, w odległości 60 km od Poznania, 200 km od Berlina, 120 km od przejścia granicznego w Świecku i 360 km od Warszawy. Połączenie Nowego Tomyśla z innymi częściami Wielkopolski zapewniają drogi wojewódzkie nr 302 do Zbąszynia, 305 do Wolsztyna, 307 do Poznania. Blisko Nowego Tomyśla przechodzi droga krajowa nr 2 (E 30). Doskonałe połączenie z resztą kraju i zagranicą zapewnia przebiegająca przez teren gminy autostrada A-2. W odległości 3 km od miasta znajduje się węzeł autostradowy.

Nowy Tomyśl leży przy międzynarodowej linii kolejowej Paryż - Berlin - Warszawa - Moskwa. Expresem "Lubuszanin", który zatrzymuje się w Nowym Tomyślu można dojechać do Warszawy w ciągu 3,5 godz. Kontakt z całym światem zapewniają położone w niewielkiej odległości od Nowego Tomyśla dwa porty lotnicze w Poznaniu i Babimoście.

Wikli-Nowy Tomyśl

Uprawą wikliny na terenie ziemi nowotomyskiej zajmowano się już przed rozbiorami Polski. Początkowo do produkcji koszy wykorzystywano dziko rosnącą wierzbę koszykarską Od czasów napoleońskich rozpoczęto planową jej uprawę. Do popularyzacji wikliniarstwa w okolicach Nowego Tomyśla przyczynili się właściciele Trzeciela, a w szczególności mistrz koszykarski Ernest Hoedt, który w 1885 roku sprowadził z Ameryki Północnej kilka odmian tamtejszej wikliny. Opowieść głosi, że w związku z zakazem wywożenia z Ameryki roślin, uplótł on kosz ze świeżych gałązek wikliny. Utrzymując go w czasie podróży w ciągłej wilgoci dowiózł tak ukryte sadzonki do Polski. Jedna ze sprowadzonych wówczas odmian wikliny nazywana jest amerykanką trzcielską. Dzięki swoim właściwościom: dużej giętkości i małej łamliwości, zrewolucjonizowała fach plecionkarski. Uprawa, jak również dobór odpowiednich odmian wikliny doprowadziły do uzyskania wartościowego materiału, w oparciu o który wyroby wikliniarskie z terenu nowotomyskiego zdobyły sobie popyt w kraju i za granicą.

Z dawnego zagłębia wiklinowego nastawionego jedynie na pozyskiwanie tego surowców Nowy Tomyśl przeradza się w ośrodek wzornictwa przemysłowego i artystycznego wikliny. W znacznej mierze przyczyniły się do tego organizowane od 1970 roku "Plenery Wikliniarskie", na które do Nowego Tomyśla przybywają artyści sztuki plecionkarskiej z kraju i zagranicy. Wyhodowana przez miejscowych producentów wiklina wykorzystywana jest przez miejscowe firmy plecionkarskie do produkcji galanterii i bardzo oryginalnych mebli, które w znacznej części trafiają na eksport.
 

Od 2000 roku dzięki współpracy plecionkarzy i wikliniarzy oraz zaangażowaniu wielu mieszkańców, firm i instytucji w Nowym Tomyślu powstają wiklinowe formy zdobiące miejską przestrzeń. W sierpniu 2000 roku grupa plecionkarzy-zapaleńców podchwyciła pomysł plastyczki Nowotomyskiego Ośrodka Kultury Marii Gawron na wyplecenie największego wiklinowego kosza świata. Dogodną okazją na dokonanie takiego wyczynu był zbliżający się przełom wieków. Z pomocą środowisku wikliniarsko-plecionkarskiemu w tym przedsięwzięciu przyszedł poznański artysta-plastyk Jędrzej Stępak, który wykonał projekt kosza 2000. Na budowę kosza giganta wybrano centralny punkt Nowego Tomyśla – plac Niepodległości. Do pracy przystąpiło 50. plecionkarzy reprezentujących 15 nowotomyskich firm plecionkarsko-koszykarskich. Kosz powstał w niebywale krótkim czasie, bowiem po 55 godzinach nieprzerwanej pracy. Do jego wykonania zużyto 8 ton wikliny. Imponujące rozmiary: długość 17,29 m, szerokość 9,46 m, wysokość 7,71 m dały mu słuszne miejsce w Księdze Rekordów Guinnessa. W sierpniu 2006 roku nowotomyscy plecionkarze zmierzyli się z własnym rekordem i wypletli kolejny, jeszcze większy kosz o wymiarach: długość 19,8 m, szerokość 9,53 m i wysokość 8,98 m, który zajął miejsce dotychczasowego rekordzisty. Kosz zapoczątkował serię kolejnych plecionkarskich inicjatyw służących miastu. Od 2001 roku w Nowym Tomyślu organizowane są „Pikniki z Wikliną”, podczas których miejski krajobraz wzbogaca się o kolejne wiklinowe formy w niekonwencjonalny sposób zdobiące miasto. Pokłosiem pikników organizowanych w latach 2002-2003 jest muszla koncertowa opleciona wikliną. Od 2004 roku ulica Mickiewicza nazywana jest powszechnie wiklinowym deptakiem. Takiej ilości wiklinowych form zdobiących miejską przestrzeń nigdzie indziej się nie spotka. Są tu wiklinowe parasole chroniące przed słońcem, wiklinowe gazony, wiklinowe dekoracje elewacji i wiklinowe markizy oraz wiklinowa postać, przez swych twórców nazywana Tomysem. Wiklinowy deptak to pokłosie IV Pikniku z Wikliną , którym mieszkańcy Nowego Tomyśla uczcili moment wstąpienia Polski w struktury Unii Europejskiej. Unikatowe na skalę światową wiklinowe formy komponujące się z miejską architekturą tego młodego wielkopolskiego miasta rekompensują brak zabytków, stanowiących atrakcję turystyczną wielu polskich miast o długiej i bogatej historii. Szlak pieszy "Spacer wiklinowym deptakiem" w 2005 roku zajął I miejsce w kategorii turystyka piesza w konkursie zorganizowanym przez Wielkopolską Organizację Turystyczną na "Najlepszy obiekt turystyki aktywnej w Wielkopolsce".

Osadnictwo olęderskie

Tutaj zatrzymał się czas........ Osadnictwo olęderskie turystyczną perłą gminy Nowy Tomyśl

Kolonizacja olęderska znacząco wpłynęła na obecny charakter przyrodniczo-architektoniczny gminy Nowy Tomyśl. Ślady osadnictwa olęderskiego można odnaleźć na terenie sołectw: Boruja Kościelna i Boruja Nowa, Chojniki, Cicha Góra, Glinno, Grubsko, Kozie Laski, Paproć, Przyłęk, Szarki, Sękowo, Jastrzębsko Stare, Nowa Róża i Sątopy. Na szczególną uwagę zasługuje Grubsko. Na terenie tej wsi zarówno budownictwo drewniane, jak i ukształtowanie przyrody odzwierciedlają stan sprzed ponad 300 lat, w niewielkim stopniu zmieniony przez współczesną cywilizację. Na dużej przestrzeni, wśród pół, łąk i lasów ulokowane są obszerne gospodarstwa, które łączy sieć dróg, dróżek i ścieżek.

Tereny te najlepiej znają ich mieszkańcy. Przybyszom trudno jest odnaleźć właściwy adres. W tej okolicy nie dziwią zatem ustawione na rozdrożach drewniane drogowskazy, wskazujące drogę do gościnnych zagród tutejszych mieszkańców. Podróżując po okolicy można odnieść wrażenie, że znajdujemy się na terenie, którego nie dotyczą żadne administracyjne granice. Piękna całej okolicy dodają lasy, zadrzewienia śródpolne, uprawy chmielu i wikliny oraz stawy i przecinające teren kanały. Jest to idealne miejsce na piesze wędrówki i rowerowe wyprawy.

Podróżując po okalających Nowy Tomyśl wsiach poolęderskich można natrafić na solidne, wykonane z drewna zagrody. Na dużych podwórzach, tak jak przed 300 laty wznosi się żuraw i olbrzymie drzewo, które niegdyś, jak głoszą podania, strzegło mieszkańców osady przed burzami, a teraz daje przyjemny cień. Zachwyt, a jednocześnie respekt wzbudza materiał, z którego wykonane zostały budynki – wspaniałe, solidne, drewniane bale, na których widać ślady ręcznej pracy cieśli i niejednokrotnie wciąż sączącą się żywicę. Szerokość bali wskazuje, że wykonane zostały z ponad 300-letnich drzew, niewątpliwie tych, które gęstą puszczą porastały te tereny. W rozsianych po okolicy gospodarstwach zobaczyć można stare chaty, stodoły i budynki gospodarcze. Większość tych zagród jest zamieszkała, a budynki nadal służą ich właścicielom. Wielu z nich, mając świadomość architektonicznej oraz historycznej wartości i unikatowości tej zabudowy zachowuje jej dawny kształt. Przekonać się o tym można odwiedzając stare zagrody oraz goszcząc w gospodarstwach agroturystycznych, które prowadzone są w niektórych z nich. W starej drewnianej zabudowie uwagę przykuwają precyzyjne łączenia bali, oryginalnie wykonane wrota stodół, zachowane w pierwotnym stanie drzwi i okiennice drewnianych chat, zdobienia desek okapowych i krokwi. Wnikliwy obserwator może odnaleźć wyryte na belkach stropowych daty, będące namacalnym dowodem czasu powstania budynków. W krajobrazie tym przyroda harmonijnie splata się ze starą drewnianą zabudową, będącą wytworem rąk ludzi, dawnych mieszkańców tej ziemi. W przestrzeni tej oddalonej od ruchliwych dróg i dużych skupisk ludzkich można odnaleźć spokój i prawdziwą ciszę, można napawać się pięknymi widokami przyrody i podziwiać starą zabudowę drewnianą zachowaną w pierwotnym stanie i naturalnym otoczeniu.

Podstawowe informacje o osadnictwie olędeskim w gminie Nowy Tomyśl:

* Osadnictwo olęderskie było ruchem kolonizacyjnym, który na terenie Wielkopolski trwał przez wieki XVII i XVIII, aż do rozbiorów Polski.
* W okolice Nowego Tomyśla przybywali głównie osadnicy narodowości niemieckiej.
* Główną przyczyną przybycia osadników do Polski były ciężkie warunki bytowe oraz prześladowania religijne we własnej ojczyźnie.
* Pierwszą osadą olęderską powstałą w okolicach Nowego Tomyśla było Sękowo założone około 1700 roku.
* Nazwa „osadnictwo olęderskie” (holenderskie) nie ma na tym terenie znaczenia etnicznego, nie określa już narodowości osadników. Oznacza natomiast pewne zasady prawa holenderskiego, które przypominało podstawy prawne, na jakich osadzano w średniowieczu kolonistów niderlandzkich.
* Jedną z podstawowych zasad prawa olęderskiego było zachowanie wolności osobistej osadników.
* Przybywająca w okolice obecnego Nowego Tomyśla ludność otrzymywała dotąd niezamieszkały, pokryty lasami teren. Poprzez karczowanie drzew i zarośli, rekultywację terenu i meliorację zagospodarowywała i zmieniała nieużytki na grunty rolne.
* Kolonizacja olęderska poprzez wprowadzony we wsiach system organizacyjny i ekonomiczny wywarła pozytywny wpływ na rozwój terenów znajdujących się w obrębie Równiny Nowotomyskiej. Spowodowała intensyfikację osadnictwa rolniczego poprzez zagospodarowanie obszarów dotąd nieuprawianych i nieużytków oraz w znacznym stopniu zwiększyła zaludnienie tego terenu. Była też bodźcem do powstania większych skupisk ludzkich.
* W latach 1778-1779 w osadzie zwanej Nowa Kolonia Glinki wybudowano świątynię ewangelicką. Właściciel tutejszych dóbr Feliks Szołdrski stworzył wokół kościoła ośrodek – obecny Nowy Tomyśl, który stał się centrum handlowo-rzemieślniczym dla okolicznych osad.
* Na osadę olęderską składały się zazwyczaj trzy wolnostojące budynki: chałupa o wydłużonym kształcie, chlew i stodoła.
* Budynki tworzące zagrodę usytuowane były na planie prostokąta lub w kwadratu. W centralnym punkcie podwórza stała studnia z żurawiem, a obok domu rosły okazałe drzewa.
* Podstawowym budulcem było drewno, zazwyczaj dąb, sosna, lub modrzew. Grube, ręcznie ciosane bale łączono bez użycia gwoździ. Powszechnie stosowanymi konstrukcjami była: konstrukcja zrębowa, zrębowo-słupowa lub sumikowo-łątkowa
* Elementem konstrukcyjnym wyróżniającym budynki z okolic Nowego Tomyśla jest tzw. trempl, czyli wysokie poddasze, pełniące funkcję spichrza lub suszarni do chmielu.
* Budynki w zagrodach dekorowano. Belki stropowe ozdabiano podłużnymi żłobieniami oraz rozetą - znakiem mistrza ciesielskiego. Profilowano krawędzie oraz toczono elementy wykończeniowe desek okapowych i krokwi. L

Zabytki

Układ urbanistyczny Nowego Tomyśla
Cennym zabytkiem Nowego Tomyśla jest układ urbanistyczny najstarszej części miasta. Tworzą go dwa rynki: większy - plac Niepodległości i nieco mniejszy - plac Chopina, które połączone są ulicą Mickiewicza. Pierwotnie miasto obejmowało też kilka ulic przylegających do obu placów. W tej najstarszej części miasta zachowało się kilkadziesiąt budynków pochodzących przeważnie z 2 poł. XIX i pocz. XX w. Są to przeważnie budynki murowane. Na uwagę zasługują m. in.

• usytuowany przy placu Chopina budynek nr 17 z pocz. XX w. - czterokondygnacyjny, najwyższy w starej części miasta
• dom nr 8 na narożniku ul. Poznańskiej (dawny hotel), zbudowany po połowie XIX w. w formie architektury neorenesansowej, z fasadą ozdobioną rzeźbami dwóch muz
• narożnikowa kamienica na ul. Mickiewicza pochodząca z 2 poł. XIX wieku
• budynek poczty z 1884 r. przy ul. Piłsudskiego
• obecna siedziba Komendy Powiatowej Policji przy ul. Piłsudsiego
• zespół jednolitych stylowo domów eklektycznych z pocz. XX w. o urozmaiconych elewacjach przy ul. 3 Stycznia

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kościół usytuowany jest na pl. Chopina. Zbudowany został w latach 1778-1779 jako świątynia ewangelicka. Jest to budowla murowana i otynkowana, ma plan krzyża greckiego o równych ramionach.

Kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy
zbudowano w 1895 roku przy ul. Piłsudskiego.

Ratusz z 1879 roku usytuowany na pl. Niepodległości (obecna siedziba Sądu Rejonowego).
Młyn z ok. 1885 r. znajdujący się przy ul. Zbąszyńskiej
Wieża ciśnień z pocz. XX w. o wysokości 27 m przy ul. Komunalnej
Szpital, którego najstarsza część zbudowana została w 1905 r.

Osadnictwo olęderskie
Okolice Nowego Tomyśla są największym w Wielkopolsce obszarem kolonizacji olęderskiej. Spośród różnych układów przestrzennych osad olęderskich występuje tu wyłącznie osadnictwo rozproszone, które związane jest z zagospodarowywaniem tych trenów poprzez karczowanie rosnących lasów. Śladem czasów kolonizacji olęderskiej jest dzisiejszy, charakterystyczny układ zabudowy wiejskiej w okolicach miasta. Na dużej przestrzeni rozrzucone są oddalone od siebie gospodarstwa, które łączy skomplikowana sieć dróg i ścieżek. W obszernych zagrodach jeszcze dzisiaj można znaleźć solidne, wykonane z drewna budynki z XIX, a nawet XVIII wieku. Miejscowościami na terenie gminy Nowy Tomyśl o zabudowie olęderskiej są: Sękowo, Glinno, Paproć, Przyłęk, Boruja Nowa, Szarki, Grubsko, Kozie Laski oraz Cicha Góra.

Wiatrak koźlak z 1755 roku w Borui Kościelnej.

Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa

Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa

Oddział Muzeum Narodowego Rolnictwa

i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie

Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa jest jedyną tego rodzaju placówką w Polsce. Stanowi oddział Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie. Muzeum zostało otwarte
w maju 1985 roku.

Główną siedzibą placówki jest zrekonstruowany budynek mieszkalny osadnika olęderskiego. Prezentowane są tutaj trzy wystawy stałe:

 

• „Historia wikliniarstwa i plecionkarstwa w Polsce”
   
• „Odmiany wikliny oraz innych surowców i materiałów plecionkarskich”
   
• „Historia chmielarstwa w Polsce”.

W 2012 roku przezentowana będzie również wystawa czasowa "Wiklina 2012" – wystawa poplenerowa w terminie 10 czerwca – 31 października.

Drugim budynkiem jest stodoła olęderska zbudowana w 2006 roku. Mieszczą się tutaj kolejne wystawy stałe:

 

• „Kosze dawniej i dziś – 100 lat polskiego wzornictwa plecionkarskiego”
   
• „Artystyczne i użytkowe formy wiklinowe”.

Wśród licznych eksponatów zgromadzonych w ramach wystaw, zobaczyć można wykonane z wikliny meble, kosze i inne przedmioty codziennego użytku, a także formy artystyczne, poza tym narzędzia używane w warsztacie plecionkarskim oraz sprzęt stosowany w uprawie chmielu.

Na terenie otaczającym muzeum, jako uzupełnienie ekspozycji muzealnych prezentowane są:

Ekspozycje botaniczne

• Salicarium – plantacja odmian wierzby
• Chmielnik – uprawa odmian chmielu

Stanowiska ekspozycyjne

• makieta wydmy obsadzonej wierzbą, jako przykład stabilizacji ruchomych wydm i klifów
• makieta składowiska odpadów, zagospodarowanego wikliną
• makieta tzw. efektywnej płyty drogowej – maty wykonane z pędów wierzby, wykorzystywane do układania dróg w trudnych warunkach terenowych
• ekran dźwięko i wiatrochronny utworzony z zaplecionych pędów rosnącej wikliny
• piec i kocioł do gotowania wikliny
• korowarka mechaniczna
• narzędzia (kleszcze) do ręcznego korowania wikliny
• kosiarka do wikliny

 

Ponadto Muzeum organizuje:

Lekcje muzealne
 

„Od patyka do koszyka”
w części teoretycznej:

• podanie informacji na temat uprawy wikliny – etapy,
• stosowane maszyny i urządzenia,
• omówienie zagadnień przetwórstwa wikliny,
• zaprezentowanie warsztatu koszykarza z wyposażniem.

w części praktycznej:

• poznanie podstaw techniki plecenia w ramach warsztatów wikliniarskich – realizacja prostych form wiklinowych

„Historia wikliną przeplatana”

• zapoznanie się z historią wikliniarstwa w Polsce i na świecie,
• omówienie rozwoju plecionkarstwa,
• zaznajomienie się ze specyfikacją regionu nowotomyskiego w kontekście historycznym oraz współczesnym.

„Jak to z chmielem bywało”

• zapoznanie się z historią chmielarstwa w Polsce i na świecie,
• charakterystyka botaniczna chmielu,
• przedstawienie etapów pracy związanej ze zbiorem i suszeniem chmielu,
• omówienie szerokich możliwosci wykorzystania chmielu.

Warsztaty wikliniarskie dla indywidualnych osób „Wiklina dla amatorów”

• prowadzone w grupach 7 – 12 osób
• organizowane w weekendy

Warsztaty wikliniarskie dla dzieci i młodzieży szkolnej

• prowadzone w grupach do 30 osób

Warsztaty wikliniarskie dla osób niepełnosprawnych

• prowadzone w grupach do 20 osób
• jako forma terapii zajęciowej

Pokazy

• wyplatania
• gotowania wikliny
• korowania wikliny

 

Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarsta organizuje również co roku dwie imprezy plenerowe:

• XXXIV Ogólnopolski Plener Wikliniarski „Wiklina 2012” w 2012 roku w terminie: 1 – 10 czerwca
• IX Spotkania Młodych Plecionkarzy w 2012 roku w terminie 24 – 30 września

 

Muzeum czynne:
kwiecień – październik
wtorek – sobota: 9.00 – 17.00
niedziela: 13.00 – 18.00
listopad – marzec
wtorek – piątek: 9.00 – 15.00
sobota, niedziela: 11.00 – 15.00

 

Opłaty:
bilety wstępu: normalne – 5 zł, ulgowe – 3 zł
przewodnik – 30 zł
lekcja muzealna – 70 zł
pokazy – 60 zł
warsztaty wikliniarskie – 12 zł /godz. od uczestnika

 

Kontakt:
Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa
ul. Topolowa 10, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 22 311
e-mail: nowytomysl@muzeum-szreniawa.pl
www.muzeum-szreniawa.pl

Ogród Zoologiczny

Ogród zoologiczny - duma mieszkańców Nowego Tomyśla, miejsce silnie utożsamiane z miastem. O wielkim przywiązaniu nowotomyślan do tego rezerwatu przyrody i jego mieszkańców może świadczyć opieka, jaką roztoczyli nad zwierzętami. Wiele firm i osób fizycznych sponsoruje utrzymanie zwierząt przekazując dary materialne w postaci żywności oraz datki finansowe.

Ogród zoologiczny powstał z inicjatywy działaczy społecznych i przyjaciół zwierząt w 1974 roku. Jest to ogród plenerowy, zajmujący powierzchni 3,7 ha. W 1975 roku powstała pierwsza budowla - wybieg i klatka dla niedźwiedzi brunatnych. Kolejne zwierzęta trafiały do zoo w konsekwencji likwidacji ogrodów w Zielonej Górze, Śremie i Wrześni. W nowotomyskim ogrodzie zoologicznym przebywa obecnie około 214 osobników reprezentujących 45 gatunków. Pochodzą one z różnych stron świata. Są wśród nich : owce arui, jelenie barasinga, pawiany zielone, lwy, jeżozwierze indyjskie, aguti, watusi, lamy, ptaki egzotyczne (papugi mnichy, nimfy, papugi kozie, świergotki). Na szczególną uwagę zasługują te gatunki, które objęte są prawną ochroną na całym świecie i wpisanie zostały do "Czerwonej Księgi Zwierząt". Należą do nich.: lampart chiński i koń Przewalskiego. Wśród zwierząt, które objęte są prawną ochroną w Polsce w nowotomyskim zoo zamieszkują: żbik, ryś, wilk, puszczyk zwyczajny, myszołów zwyczajny i bocian biały.

Nowotomyskie Zoo pełni wiele funkcji. Jest wspaniałym miejscem wypoczynku i rekreacji. Bliska odległość od centrum miasta, bezpłatny wstęp dla indywidualnych gości, dogodne godziny otwarcia (od godziny 10:00 do zmroku), a przede wszystkim możliwość kontaktu z naturą i egzotycznymi zwierzętami stanowią dużą zachętę, dla odwiedzających. Całymi rodzinami na spacery udają się tu mieszkańcy Nowego Tomyśla i okolic.
Zoo pełni też funkcję dydaktyczną. W roku szkolnym odbywają się tu zajęcia lekcyjne.

Znalezione na polach, łąkach i w lasach ranne zwierzęta i ptaki trafiają do ogrodu zoologicznego, gdzie otrzymują pomoc weterynaryjną i opiekę, a po wyzdrowieniu wracają do swoich naturalnych środowisk. Zatem nowotomyskie zoo pełni też funkcję sanatorium i lecznicy dla zwierząt wolnożyjących.

Co roku w nowotomyskim zoo przychodzą na świat młodzi jego mieszkańcy. Każde narodzimy są ogromnym wydarzeniem w życiu zoo, świadczą o tym, że zwierzęta czują się tu dobrze. Warunki finansowe i lokalowe nie pozwalają jednak na pozostawienie w ogrodzie wszystkich urodzonych tu zwierząt. Dlatego też młode osobniki (lamy, kozy syberyjskie, owce górskie) sprzedawane są do innych ogrodów zoologicznych. Młode wilki natomiast przekazywane są Katedrze Zoologii Akademii Rolniczej w Poznaniu.

Park Kultury i Wypoczynku

W południowo-wschodniej części Nowego Tomyśla mieści się Park Kultury i Wypoczynku o powierzchni 34 ha. Pomysłodawcą i inicjatorem tego przedsięwzięcia był Społeczny Komitet Budowy Parku Kultury i Wypoczynku, który pod koniec 1971 roku przystąpił do realizacji swojego projektu. Budowę parku rozpoczęto w 1972 roku. W istniejące już wcześniej zadrzewienia wkomponowano alejki spacerowe, wydłużono staw, kanały, nad którymi przerzucono mostki. Powstała miniatura kamiennego zamku średniowiecznego, ustawiono też model wiatraka oraz samolot z czasów II wojny światowej, gruntownie odrestaurowany w 2004 roku. Wzdłuż stawu postawiono pergolę. Na terenie parku swoją siedzibę znalazły: Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa oraz ogród zoologiczny, które wzbogaciły ofertę rekreacyjną tego miejsca.

Agroturystyka

 

Alfredówka
Przyłęk 57a, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 11 711, 608 067 407
e-mail: alfredowka@op.pl
www.alfredowka.com.pl

Basen Occeonn
Chojniki 19, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 783 478 242

Chata pod Żurawiem
Glinno 137, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 28 694, 668 822 153
e-mail: info@chatapodzurawiem.pl
www.chatapodzurawiem.pl

Gościniec Paproć
Paproć 145, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 603 160 279, 662 590 275
e-mail: rezerwacje@gosciniec-paproc.pl
www.gosciniec-paproc.pl

Gościniec u Bronki
Paproć 77, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 25 177, 606 390 782
e-mail: j.m.bronka@op.pl

Klimkowa Osada
Cicha Góra 69a, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 609 393 223, 661 661 069
e-mail: biuro@klimkowaosada.pl , klimkowaosada@onet.eu
www.klimkowaosada.pl

Pod Modrzewiami
Sękowo 11, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 25 255, 601 585 828
e-mail: pod_modrzewiami@onet.eu
www.sekowoagroturystyka.republika.pl

Ranczo Kucyk
Cicha Góra 85, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 23 993

Ranczo Pallomino
Przyłęk 2, 64–300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 29 504, 504 063 634
e–mail: violettaswiergiel@wp.pl

Ranczo pod kasztanem
Przyłęk 1, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 788 046 647

Różanka
Nowa Róża 26, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 16 234, 691 716 267
e-mail: rozanka-annanowaczyk@o2.pl
www.reges.pl/rozanka.htm

U Wierzby pod Lasem
Przyłęk 137, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 601 709 371
e-mail: wierzba32@wp.pl
www.weekendownia.pl
www.agroturystyka.letni-czas.wp.pl

Zajazd konny u Herberta
Przyłęk 95, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 23 619
e-mail: hubertjankowiak@wp.pl

Baza noclegowa

HOTELE
 
Hotel Atrium ***
Pl. Chopina 18, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 21 870, 600 085 916
fax. 61 44 21 890
e-mail: atrium@post.pl
www.atriumaparthotel.pl
 
Hotel – Restauracja Hi-Fi ***
Paproć 84, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 50 000, 698 963 002
fax. 61 44 50 010
e-mail: info@hotel-hifi.pl
www.hotel-hifi.pl
 
Hotel Iral **
ul. Kościuszki 47, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 21 556
tel./fax 61 44 22 536
e-mail: hotel-iral@wp.pl
www.iral.pl
 
Hotel Kaniewski **
ul. Ogrodowa 22, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 22 586
fax. 61 44 24 051
 
Hotel Kopernik **
ul. Tysiąclecia 6, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 22 451, 506 726 970
fax 61 44 22 451
e-mail: biuro@hotel-kopernik.com.pl, rezerwacja@hotel-kopernik.com.pl
www.hotel-kopernik.com.pl
 
Hotel Ogrodnik
ul. Kolejowa 27, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 23 415 wewn. 15
fax. 61 44 23 428 wewn. 12
e-mail: ogrodnik@hot.pl
 
 
INNE OBIEKTY NOCLEGOWE
 
Mini Hotel U Jagusi
ul. Powstańców Wlkp. 4, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 22 187, 691 123 188
 
Hotel Sen
ul. Łąkowa 4, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 605 348 478, 609 228 97
 
Szkolne Schronisko Młodzieżowe
Stary Tomyśl, ul. Powstańców Wlkp. 1, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 25 573, 61 44 22 882
 
Willa Agnes – pokoje gościnne
ul. Ślósarskiego 6, 64-300 Nowy Tomyśl
tel. 508 163 766

Gastronomia

Gminny Ośrodek Informacji - punkt informacji turystycznej

Struktura organizacyjna i zadania Gminnego Ośrodka Informacji
Gminny Ośrodek Informacji (GOI) rozpoczął swoją działalność w dniu 24 sierpnia 2010 roku. Punkt jest jednostką Urzędu Miejskiego w Nowym Tomyślu, podlegającą pod Wydział Rozwoju i Promocji. GOI spełnia rolę punktu informacji turystycznej, a także miejsca pomocy i obsługi mieszkańców gminy Nowy Tomyśl. Na miejscu prowadzony jest bezpłatny kolportaż wydawnictw promocyjnych dotyczących gminy Nowy Tomyśla, a także województwa wielkopolskiego. W ramach działania GOI prowadzona jest także biblioteczka krajoznawcza, w skład której wchodzą materiały promocyjne, gromadzone w czasie targów turystycznych. Zasoby biblioteczki podzielone są na cztery działy: powiat nowotomyski, powiaty województwa wielkopolskiego, województwo wielkopolskie, pozostałe województwa. W GOI można rónież zakupić różnego rodzaju gadżety oraz pamiątki związane z Nowym Tomyślem.
 
Lokalizacja Gminnego Ośrodka Informacji, dojazd do punktu.
Siedziba GOI znajduje się na placu Niepodległości w kamienicy nr 10. Punkt oznakowany jest widoczną z daleka tablicą informacjną oraz podświetlanym banerm. W sześciu punktach Nowego Tomyśla zlokalizowane są tablice wskazujące kierunek dotarcia do GOI.
 
Dojazd na plac Niepodległości:

• od strony Poznania: ul. Sienkiewicza => ul. Poznańska => ul. Bohaterów => ul. Długa
• z obwodnicy Nowego Tomyśla: ul. Celna => ul. Kolejowa => ul. Tysiąclecia
  lub ul. Celna => ul. Zbąszyńska
• od strony dworców PKP i PKS: ul. Kolejowa => ul. Tysiąclecia
• od strony autostrady A2: ul. Zbąszyńska

 
Godziny pracy Gminnego Ośrodka Informacji
w sezonie turystycznym (kwiecień – wrzesień)
poniedziałek, sobota: 10:00 – 16:00
wtorek – piątek: 10:00 – 18:00
poza sezonem turystycznym (październik – marzec)
poniedziałek, sobota: 09:00 – 15:00
wtorek – piątek: 09:00 – 16:00
 
Kontakt
Gminny Ośrodek Informacji
pl. Niepodległości 10
64-300 Nowy Tomyśl
tel. 61 44 23 806
e-mail: goi@nowytomysl.pl

Muzeum na Gościńcu

Muzeum na Gościńcu